Naar mijn mening is in veel organisaties het strategische perspectief op deze ontwikkeling vanuit HR nog zeer beperkt. Volgens de Universiteit van Oxford zullen binnen afzienbare tijd de helft van de huidige banen binnen verdwijnen als gevolg van de voortgaande digitalisering en automatisering. De stad Philadelphia bracht haar team van vuilnisophalers de afgelopen jaren terug van 33 naar 17 medewerkers.

Door het installeren van intelligente vuilnisbakken kon men met de bijbehorende software precies zien wanneer welke vuilnisbak gelegd moest worden. Mc Donalds kondigde al in 2011 aan personeel door touchscreens te gaan vervangen, andere retailers zoals Albert Heijn volgen in rap tempo.

Nieuwe werkelijkheid

In veel organisaties ontstaat er een mismatch tussen de huidige kwaliteiten van de medewerkers en de kwaliteiten die eigenlijk nodig zijn om als organisatie ook in de nabije toekomst relevant te blijven. Medewerkers zullen zich voortdurend moeten aanpassen aan een nieuwe werkelijkheid. Dat betekent dus dat ze steeds aan het leren zijn.

En dan te bedenken dat organisaties vaak helemaal niet goed ingericht zijn om professionals voortdurend te laten leren. Sterker nog: leren wordt in veel gevallen gezien als een soort van luxe, een extra arbeidsvoorwaarde waar je heel blij mee mag zijn en daarmee vaak ook nog een voorrecht dat verdiend moet worden en daarmee voorbehouden is aan een kleine groep mensen in de organisatie.

Het niet ondenkbare doemscenario is dat organisaties aan de ene kant blijven ‘zitten’ met de medewerkers wiens talenten niet meer aansluiten bij de eisen van deze tijd.

Verschillende groepen medewerkers

Naast de groep die moeite heeft om aangesloten te blijven met dit tijdperk staat er een groep medewerkers op die digitale technologie en netwerken juist omarmt. Ze geven zelf vorm aan hun loopbaan, in een veel hoger tempo dan traditionele organisaties kunnen volgen.

Volgens het onderzoeksbureau Forrester heeft bijvoorbeeld meer dan de helft van de kenniswerkers thuis betere technologie om hun werk te kunnen doen dan op het werk. En vaak ook nog betere koffie. Het niet ondenkbare doemscenario is dat organisaties aan de ene kant blijven ‘zitten’ met de medewerkers wiens talenten niet meer aansluiten bij de eisen van deze tijd. Terwijl ze aan de andere kant juist de professionals met die gezochte talenten niet meer aan zich kunnen binden.

Dit is de reden dat bijvoorbeeld de NASA een groot gedeelte van haar kenniswerk nu al uitbesteed aan online marktplaatsen waar freelance professionals hun diensten aanbieden. Ze slaagt er simpelweg niet meer in deze talenten in loondienst aan de organisatie te verbinden.

Zonder een strategische visie op deze ontwikkelingen dreigt HR haar relevantie geheel of tenminste ten dele te verliezen en dient de Universiteit van Oxford haar prognoses over het aantal overbodige rakende functies nog verder aan te scherpen.